فسیل جدید نشان می‌دهد یکی از نیاکان انسان ۲۰۰ هزار سال زودتر از زمان مورد انتظار ظهور کرده است
شواهد فسیلی نشان می‌دهند که هومو ارکتوس از نخستین انسان‌تبارانی بود که نشانه‌های سازگاری با زندگی روی زمین را بروز داد.
این گونه پاهای بلندتر و بازوهای کوتاه‌تری داشت و نام آن نیز به معنای انسان راست‌قامت است. به همین دلیل، تعیین دقیق زمان پیدایش این گونه اهمیت زیادی دارد. اکنون تحلیل تازه‌ای از فسیل‌ها به سرپرستی گروهی بین‌المللی از پژوهشگران که در مجله Annals of Human Biology منتشر شده، زمان ظهور این انسان‌تبار را حدود ۲۰۰ هزار سال به عقب برده است.
برای درک بهتر اهمیت این کشف، تصور کنید باستان‌شناسان در آینده‌ای دور نخستین آیفون را پیدا کنند و متوجه شوند که این دستگاه نه در سال ۲۰۰۷، بلکه در دوران زندگی نئاندرتال‌ها و ماموت‌های پشمالو اختراع شده بود. تغییر زمانی مطرح‌شده در این پژوهش نیز در همین مقیاس قابل تصور است.
این کشف در محوطه حفاری اصلی دریمولن، در نزدیکی ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی انجام شده است؛ منطقه‌ای بسیار مهم برای مطالعه انسان‌های اولیه که به گهواره بشریت شهرت دارد. افزون بر این، پژوهش جدید یافته‌های دیگری درباره یکی از خویشاوندان باستانی دورتر انسان نیز ارائه می‌دهد.
جسی مارتین، باستان‌شناس دانشگاه لا تروب استرالیا، گفت:
این مقاله فسیل تازه‌ای از یک فرد بالغ را معرفی می‌کند که به گونه هومو ارکتوس نسبت داده شده و شناسه DNH 127 دارد. این یافته تأیید بیشتری بر این موضوع ارائه می‌دهد که این گونه حدود ۲ میلیون سال پیش در جنوب آفریقا ظهور کرده است.
البته این تغییر در خط زمانی کاملاً بی‌سابقه نیست؛ زیرا قطعه‌ای از جمجمه با شناسه DNH 134 پیش‌تر به همین دوره نسبت داده شده بود. با این حال، آن فسیل متعلق به کودکی خردسال بود و همین مسئله مقایسه ویژگی‌های آن با نمونه‌های بزرگسال را دشوار می‌کرد.
بررسی فسیل‌های محوطه دریمولن
پژوهشگران از مدت‌ها پیش می‌دانستند که تاریخ تکامل انسان پیچیدگی زیادی دارد و گونه‌های مختلف انسانی در مناطق گوناگون و در بازه‌های زمانی مشترک زندگی می‌کردند؛ بنابراین، این روند به‌صورت زنجیره‌ای ساده از ظهور یک گونه و جایگزینی آن با گونه‌ای دیگر پیش نرفته است. مطالعه تازه به روشن‌تر شدن روابط میان دو گونه انسانی در منطقه دریمولن کمک می‌کند.
با این حال، باید توجه داشت که فسیل‌های بررسی‌شده نسبتاً کوچک و ناقص هستند. برای تأیید قطعی حضور هومو ارکتوس و پارانتروپوس روبوستوس در چنین دوره باستانی، تحقیقات بیشتری لازم خواهد بود. نکته امیدوارکننده آن است که فسیل‌های فراوانی در این محوطه کشف شده‌اند که هنوز امکان بررسی آن‌ها وجود دارد و احتمالاً در آینده نیز نمونه‌های بیشتری از دل زمین بیرون خواهند آمد.
یافته‌های آینده شاید به پژوهشگران کمک کنند تا بهتر بفهمند چرا تبار تکاملی پارانتروپوس روبوستوس سرانجام منقرض شد و چگونه هومو ارکتوس احتمالاً در مسیر تکاملی منتهی به انسان امروزی قرار گرفت.
جسی مارتین درباره وضعیت این دو گونه در آن دوران گفت:
در آن مقطع زمانی، این نیاکان ما، یعنی هومو ارکتوس، بودند که در نگاه نخست کمترین شانس را برای بقا داشتند.
نتایج این پژوهش در مجله علمی Annals of Human Biology منتشر شده است.
