باستانشناسان در زیر کلیسای نوتردام پاریس، تاریخ ۲۰۰۰ سالهای را کشف کردند.
یک جمجمه ۲۰۰۰ ساله که در یک محل دفن اسکاتلندی کشف شده، شواهدی از خارج کردن عمدی مغز پس از مرگ را نشان میدهد و پرسشهایی را درباره آیینهای تشییع جنازه در میان بریتانیاییهای دوران آهن مطرح میکند.
شناسایی شیوههای تدفین در بریتانیای دوران آهن چالش بزرگی بوده، زیرا بقایای انسانی از این دوره زمانی، بین ۸۰۰ سال پیش از میلاد تا ۴۳ سال پس از میلاد، به ندرت باقی ماندهاند.
با این حال، نشانههایی وجود دارد که شمال غربی اسکاتلند شرایط محیطی مناسبی برای حفظ استخوانها فراهم کرده است. در مطالعه جدید، باستانشناسان دو بقایای انسانی را که در یک سرداب سنگی کمارتفاع در لوخ بورالی در ساترلند، نزدیکترین نقطه شمال غربی سرزمین اصلی اسکاتلند، دفن شده بودند، کاوش کردند.
یکی از این بقایا متعلق به یک زن بالغ و دیگری متعلق به یک پسر نوجوان بود. لورا کاستلز ناوارو، نویسنده اصلی این تحقیق که در مجله Antiquity منتشر شده، گفت:
ما میدانستیم که در شمال غربی اسکاتلند، از جمله جزایر شمالی و غربی، بقایای انسانی ویژهای وجود دارد. ما تلاش کردیم بفهمیم این افراد چه کسانی بودند و از کجا آمدهاند، و همچنین آیا رابطهای بین آنها با افراد دیگر وجود داشته است یا خیر.
محققان استخوانها و دیانای باستانی آن را تجزیه و تحلیل کردند تا تصویری کلی از زندگی این افراد ایجاد کنند. آنها شواهدی از تغییر در استخوانهایشان پس از مرگ یافتند.
جمجمه زن بالغ خراشهایی در قسمت داخلی نشان میداد، در حالی که به نظر میرسید استخوانهای بلند بازو و استخوان بلند ساق پای او به سمت انتهایشان باریک شدهاند. به گفته محققان، این ویژگیهای عجیب نشان میدهد که مغز او عمداً برداشته شده و استخوانهای بلندش به شکل نوکهای تیز تراشیده شدهاند. دکتر کاستلز ناوارو گفت:
تفسیر انگیزههای پشت این دستکاری گسترده در بقایای اسکلتی فرد شماره ۱ بسیار دشوار است. با این حال، مراقبتی که او با آن دوباره سرهمبندی شده و در سرداب قرار داده شده، احتمالاً نشان میدهد که او در جامعه خود از درجهای از احترام و وقار برخوردار بوده است.
تجزیه و تحلیل دیانای دو فرد دوران آهن حاکی از آن است که این دو نفر ارتباط نزدیکی با هم داشتند، به احتمال زیاد دخترعموهای مادری بودهاند. دانشمندان میگویند این دو احتمالاً در حدود ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی لوخ بورالی بزرگ شدهاند.
محققان همچنین مشاهده کردند که آنها پیوندهای ژنتیکی با افراد اورکنی، حدود ۱۷۵ کیلومتری شمال شرقی لوخ بورالی، و اپلکراس، حدود ۲۲۵ کیلومتری جنوب غربی، دارند. دکتر کاستلز ناوارو گفت:
بهطور گستردهتر، تحقیقات ما نشان میدهد که جوامع دریایی ماقبل تاریخ بهطور دورهای در امتداد ساحل شمالی و جزایر شمالی اسکاتلند، احتمالاً در گروههای کوچک، حرکت میکردند. این حرکت اجازه گسترش و حفظ شیوههای فرهنگی و سنتها را میداد.
محققان میگویند ترکیب اصلاحات ناآشنای پس از مرگ همراه با شواهد تحرک گسترده افراد نشان میدهد که سنتهای پیچیده تدفین در مسافتهای طولانی در بریتانیای دوران آهن حفظ میشدند.
دکتر کاستلز ناوارو در پایان گفت:
در حالی که ما هرگز واقعاً انگیزههای آنها را نخواهیم دانست، اما رفتار با فرد شماره ۱ نشاندهنده سطح بالایی از مراقبت و توجه از سوی جامعه زندگان و تعامل مداوم بین زندگان و مردگان است.
