دانشمندان تراشهای ۲ سانتیمتری با یک میلیون کریستال ساختند که میتواند توسعه نسل بعدی نیمهرساناها را سرعت ببخشد
پیدا کردن ترکیب شیمیایی مناسب برای ساخت یک نیمهرسانا تنها نیمی از مسیر محسوب میشود. نحوه قرارگیری عناصر در ساختار کریستالی نیز اهمیت زیادی دارد؛ زیرا آرایش اتمها میتواند نحوه جذب و انتشار نور توسط ماده را تغییر دهد و گاهی نتایجی کاملا متفاوت از پیشبینیهای مبتنی بر ترکیب شیمیایی به وجود آورد.
اکنون پژوهشگران دانشگاه نورثوسترن تراشه کوچکی ساختهاند که یک میلیون کریستال میکروسکوپی را در خود جای میدهد. این فناوری امکان بررسی همزمان صدها ترکیب مختلف از مواد را فراهم میکند.
این دستاورد نشان میدهد ساختارهای پنهان درون بلورهای منفرد چگونه میتوانند ویژگیهای نوری مواد را تغییر دهند. چنین روشی در آینده به دانشمندان کمک میکند مواد کارآمدتری برای سلولهای خورشیدی، LEDها و فناوریهای دیگر پیدا کنند.
ساخت تراشهای با یک میلیون کریستال میکروسکوپی
پژوهشگران در مطالعه خود بر اهمیت ارتباط میان ترکیب شیمیایی، ساختار و عملکرد مواد تأکید کردند و نوشتند:
درک چگونگی تأثیر ترکیب شیمیایی بر ساختار و عملکرد، برای طراحی مواد کاربردی ضروری است.
پژوهشگران ساختاری را که مگالایبرری نامیدهاند، با یک میلیون ریزکریستال دارای ترکیبات شیمیایی متفاوت طراحی کردند. این مجموعه روی تراشهای شیشهای با ابعاد تنها ۲ در ۲ سانتیمتر قرار گرفته است.

پایداری مواد نیز چالش دیگری در این پژوهش به شمار میرفت. در آزمایشی ۱۰ روزه با دمای ۲۵ درجه سانتیگراد و رطوبت ۷۰ درصد، نواحی غنی از ید و آنتیموان زودتر از سایر بخشها تخریب شدند، درحالیکه قسمتهای غنی از برم مقاومت بیشتری نشان دادند.
پژوهشگران بخشی از این تخریب سریع را به سطح در معرض محیط در ریزکریستالها نسبت دادند که در مقایسه با لایههای نازک متداول، مساحت بیشتری دارد. استفاده از پوشش محافظ پلیاستایرن توانست روند تخریب را به میزان قابلتوجهی کاهش دهد. گروههای تحقیقاتی دیگر نیز در حال بررسی روشهایی برای افزایش مقاومت سلولهای خورشیدی پروسکایتی در برابر گرما و فرسودگی هستند.
پژوهشگران معتقدند ترکیب بیسموت و آنتیموان میتواند راهکاری برای ایجاد تعادل میان عملکرد و پایداری مواد فراهم کند. آنها در مطالعه خود نوشتند:
ترکیب بیسموت و آنتیموان راهی برای ایجاد تعادل میان کارایی و پایداری مواد فراهم میکند.
در این پژوهش، عملکرد واقعی مواد در سلولهای خورشیدی یا LEDها آزمایش نشد؛ بنابراین هنوز مشخص نیست این ترکیبات در دستگاههای عملی تا چه اندازه کارآمد خواهند بود. با وجود این، مگالایبرری روش تازهای برای شناسایی ترکیبات امیدوارکننده ارائه میدهد و به پژوهشگران اجازه میدهد مشکلات ساختاری پنهانی را نیز کشف کنند که ممکن است صرفا با اندازهگیری ویژگیهای نوری قابل تشخیص نباشند.
پژوهشگران معتقدند این روش قابلیت گسترش به سایر پروسکایتها، از جمله مواد هالید سرب را دارد. همچنین دادههای حاصل از این فناوری میتوانند برای کشف مواد جدید با کمک الگوریتمهای یادگیری ماشین مورد استفاده قرار گیرند.
نتایج این پژوهش در نشریه علمی Advanced Materials منتشر شده است.