بررسی شیائومی ۱۸ پرو مکس: گوشی فوق‌العاده‌ای است، اما به چه قیمتی؟

بررسی شیائومی ۱۸ پرو مکس: گوشی فوق‌العاده‌ای است، اما به چه قیمتی؟
Rate this post


گوشی شیائومی ۱۸ پرو مکس محصولی است که در نگاه اول هم کاملاً قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد و هم نکات غافلگیرکننده‌ای در خود دارد. این پرچم‌دار شباهت‌های ظاهری زیادی به نسل قبلی خود یعنی ۱۷ پرو مکس دارد، اما تفاوت‌های بی‌شماری را هم در بخش‌های مختلف به همراه آورده است. در کنار ارتقاهای واقعی، ویژگی‌هایی به چشم می‌خورند که شاید بیشتر شبیه به ترفندهای تبلیغاتی باشند. با این حال، اصالت و تمایز این دستگاه انکارناپذیر است، هرچند قیمت نهایی آن علامت سؤال بزرگی ایجاد می‌کند.

در بخش طراحی، ماژول نمایشگر پشتی کشیده‌تر شده و لنزهای دوربین با آن هم‌سطح شده‌اند؛ بنابراین گوشی دیگر روی سطوح صاف لق نمی‌زند. با این حال، حضور این نمایشگر ثانویه در کنار باتری حجیم‌تر، وزن دستگاه را به شدت بالا برده و آن را به دومین گوشی سنگینی تبدیل کرده که تاکنون بررسی شده است. روی بدنه یک دکمه هوش مصنوعی تعبیه شده که شخصی‌سازی آن بسیار محدود است و نشان می‌دهد شیائومی تمایلی ندارد کاربران کاربری دلخواه خود را به آن اختصاص دهند. قابلیت ذخیره‌سازی ابری محتوا نیز نوعی کپی‌برداری از مایند اسپیس اوپو به حساب می‌آید که فعلاً به دلیل محدودیت‌های زبان چینی، کاربرد بین‌المللی چندانی ندارد.

آمار فروش سال گذشته نشان داد که نمایشگر پشتی با وجود کاربرد محدود، از نظر احساسی برای کاربران جذاب است. شیائومی نیز به همین دلیل امکانات بیشتری به آن اضافه کرده است؛ از جمله نمایش نوتیفیکیشن‌ها و ثبت اسکرین‌شات به همراه فریم گوشی. همچنین با استفاده از هوش مصنوعی می‌توان عملکردهای دلخواه را توصیف کرد تا پس از سه تا پنج دقیقه پردازش، قابلیت درخواستی برای صفحه پشتی آماده شود. در زمینه خروجی صدا، اسپیکرهای سه‌گانه ۱۸ پرو مکس در مقایسه با پیشرفت رقبای بازار برتری چشمگیری نشان نمی‌دهند.

صفحه نمایش اصلی احتمالاً جنجالی‌ترین بخش این دستگاه است. کیفیت پنل بسیار بالا است، اما فناوری جدید نمایشگر حریم خصوصی نکات بحث‌برانگیزی دارد. شیائومی نیمی از پیکسل‌ها را با یک لایه مشبک پوشانده تا با خاموش شدن پیکسل‌های معمولی، زاویه دید از کناره‌ها مسدود شود. این فناوری به لطف ساختار ساب‌پیکسل‌های مجزا، وضوح بهتری نسبت به گلکسی اس ۲۶ اولترا ارائه می‌دهد و عملکرد هوشمندانه‌تری دارد؛ به طوری که می‌تواند فقط اعلان‌ها یا پنجره‌های شناور را تاریک کند یا بر اساس موقعیت مکانی فعال شود.

با وجود این مزایا، معایب بزرگی نیز وجود دارد. زاویه دید نمایشگر به شدت افت کرده است، به طوری که هنگام استفاده روی هولدر خودرو یا نگاه گذرا به گوشی روی میز، صفحه کاملاً تاریک به نظر می‌رسد. علاوه بر این، نگاه کردن از بالا یا پایین قابلیت حریم خصوصی را فعال نمی‌کند؛ بنابراین هنگام بازی یا تماشای فیلم به صورت افقی، این ویژگی کارایی خود را از دست می‌دهد. نقطه ضعف سوم، کاهش محسوس وضوح تصویر به دلیل نصف شدن پیکسل‌های فعال است. از آنجا که این ویژگی به صورت پیش‌فرض در تمام مدل‌های سری ۱۸ پرو وجود دارد، طعنه‌آمیز است که امسال بهترین کیفیت نمایشگر شیائومی به گوشی ارزان‌تر ردمی کی ۱۰۰ پرو تعلق می‌گیرد.

در بخش عملکرد سخت‌افزاری، هرچند پلتفرم جدید اسنپدراگون جهش نسلی شگفت‌انگیزی ندارد، اما شیائومی سیستم خنک‌کننده را به خوبی بهینه‌سازی کرده است. در بازی‌های سنگینی مثل هونکای استار ریل، دستگاه توانست اوج عملکرد خود را به مدت یازده دقیقه بدون افت فریم حفظ کند و پس از آن نیز روی نرخ پنجاه و پنج فریم بر ثانیه پایدار بماند. مصرف انرژی نیز در بازی‌ها بهینه‌تر شده و باتری با سرعت کمتری تخلیه می‌شود. با این حال، تمرکز حرارت در محل قرارگیری کف دست چپ و عدم پشتیبانی برخی عناوین از قابلیت‌های درون‌یابی فریم، باعث می‌شود این دستگاه گزینه‌ای ایده‌آل برای گیمرهای حرفه‌ای نباشد.

سیستم دوربین بیشترین تمرکز خود را روی سنسورهای اصلی و تله‌فوتو گذاشته است. دوربین اصلی با حسگر دویست مگاپیکسلی و حفظ فناوری لوفیک، تصاویر را به صورت پیش‌فرض با ادغام پیکسل‌های شانزده در یک و با وضوح دوازده و نیم مگاپیکسل ثبت می‌کند که داینامیک رنج عالی و عملکردی مشابه نسل قبل دارد. حالت جدید اسنشال مومنت نیز برای ارائه کنتراست سینمایی‌تر اضافه شده است. همچنین حالت تصویربرداری سی‌سی‌دی با نویز بیشتر و اشباع رنگ بالاتر به گوشی آمده و کاربران می‌توانند ماهانه تا شصت عکس را برای بهبود کیفی با هوش مصنوعی در فضای ابری پردازش کنند که برای استفاده بیشتر نیازمند پرداخت اشتراک است. این حالت در مقایسه با پروفایل لایکا ام نه در شیائومی ۱۷ اولترا، نوردهی ملایم‌تر و رنگ‌های دقیق‌تری ارائه می‌دهد.

دوربین تله‌فوتو با فاصله کانونی هفتاد و پنج میلی‌متر ارتقای بسیار خوبی داشته و حتی در فاصله کانونی صد و پنجاه میلی‌متر و بزرگ‌نمایی ده برابری کیفیت بسیار خوبی ارائه می‌دهد، ضمن اینکه حداقل فاصله فوکوس کوتاه آن برای عکاسی ماکرو عالی است. با این حال، دو باگ مهم در این دوربین دیده می‌شود؛ اولی خطای مداوم در تثبیت تراز سفیدی است که رنگ‌ها را تغییر می‌دهد، و دومی جابه‌جایی کادر تصویر به دلیل عملکرد نامناسب لرزش‌گیر در لحظه فشردن شاتر است.

دوربین اولتراواید ضعیف‌ترین بخش ماجرا است و از همان سنسور دوربین سلفی بهره می‌برد. کیفیت این لنز هفده میلی‌متری در طول روز قابل قبول است، اما در شب عملکردی معادل یک گوشی چهارصد تا پانصد دلاری دارد؛ زمان نوردهی طولانی است و جزئیات تصاویر به شدت افت می‌کند. میدان دید این سنسور نیز در مقایسه با لنزهای سیزده میلی‌متری دویست مگاپیکسلی سایر رقبا محدودتر است. این ضعف در بخش فیلم‌برداری شدیدتر نمایان می‌شود و با سوئیچ از دوربین اصلی به اولتراواید، کیفیت ضبط ویدیو به شدت کاهش پیدا می‌کند، در حالی که فیلم‌برداری لنز اصلی در سطح کاملاً پرچم‌دار قرار دارد.

در بخش باتری، شیائومی ۱۸ پرو مکس به دومین باتری بزرگ در میان مدل‌های پرو مکس اخیر مجهز است. افزایش هزار میلی‌آمپر ساعتی ظرفیت باتری تضمین می‌کند که دستگاه در هر شرایطی یک روز کامل دوام بیاورد؛ کما اینکه در آزمون یک‌روزه عکاسی تنها پانزده درصد از شارژ مصرف شد. سرعت شارژ سیمی صد وات و شارژ بی‌سیم پنجاه وات است و پروسه شارژ کامل حدود یک ساعت طول می‌کشد. در نهایت، با وجود نوآوری‌هایی مثل نمایشگر دوم و قابلیت حریم خصوصی، برچسب قیمتی بسیار بالا تصمیم‌گیری برای پرداخت هزینه بیشتر را به عهده خریداران می‌گذارد.

Rate this post

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *