دانشمندان با بررسی مکعبهای اورانیوم نازیها کشف کردند هیتلر چقدر با ساخت رآکتور هستهای فاصله داشت | دیجینوی
در جریان جنگ جهانی دوم، ایالات متحده برای ساخت بمب اتمی با سرعت تلاش میکرد؛ یکی از دلایل اصلی این رقابت، نگرانی از دستیابی آلمان نازی به چنین سلاحی پیش از آمریکاییها بود. اما دانشمندان آلمانی واقعاً تا چه اندازه به این هدف نزدیک شده بودند؟ یک بررسی علمی جدید نشان میدهد که برنامه هستهای نازیها بسیار دورتر از موفقیت قرار داشت و حتی ادعاهای فیزیکدان برجسته این پروژه نیز با تردیدهای جدی روبهرو شده است.
پژوهشگران با بررسی مکعبهای اورانیوم باقیمانده از آن دوران و اسناد تاریخی ثبتشده، محدودیتهای اساسی آخرین راکتور آزمایشی هستهای آلمان را شناسایی کردهاند. یافتههای آنها نشان میدهد مشکل این پروژه صرفاً کمبود چند ماده اولیه نبود، بلکه برای راهاندازی راکتور به مقادیر بسیار بیشتری اورانیوم و آب سنگین نیاز داشت؛ موادی که آلمان در طول جنگ به اندازه کافی در اختیار نداشت.
رقابت برای ساخت بمب اتمی
پروژه منهتن، برنامه محرمانه ایالات متحده برای ساخت سلاح هستهای در طول جنگ جهانی دوم، تا حد زیادی تحت تأثیر احتمال دستیابی آلمان نازی به این فناوری قرار داشت. دانشمندان و مقامهای آمریکایی میدانستند کشوری که زودتر به چنین دستاوردی برسد، از برتری نظامی بیسابقهای برخوردار خواهد شد.

رسیدن به این وضعیت، یکی از الزامات اساسی برای راهاندازی یک راکتور هستهای متعارف به شمار میرود. برخلاف برداشتی که ممکن است از این اصطلاح ایجاد شود، بحرانی شدن به معنای نزدیک بودن راکتور به انفجار نیست، بلکه نشان میدهد واکنش زنجیرهای هستهای میتواند بدون نیاز به یک منبع خارجی نوترون ادامه یابد.
ورنر هایزنبرگ که هدایت تلاشهای آلمان برای ساخت راکتور را بر عهده داشت، معتقد بود آزمایش B8 فاصله چندانی با رسیدن به این مرحله نداشته است. او استدلال میکرد که تنها افزایش نسبتاً محدودی در ذخیره اورانیوم میتوانست دستگاه را به مرحله عملیاتی برساند.