دانشمندان ژنی را شناسایی کردند که میتواند توضیح دهد چرا ورزش روند پیری عضلات را کند میکند | دیجینوی
دانشمندان سازوکار زیستی تازهای را شناسایی کردهاند که توضیح میدهد ورزش چگونه از عضلات در برابر پیری محافظت میکند و توانایی آنها را برای ترمیم خود بهبود میبخشد.
این پژوهش به سرپرستی دانشکده پزشکی دوک-انیواس و با همکاری بیمارستان عمومی سنگاپور و دانشگاه کاردیف انجام شد. محققان سامانهای مولکولی را شناسایی کردند که با افزایش سن و پیر شدن عضلات، عملکرد آن مختل میشود. ورزش میتواند به بازگرداندن تعادل این سامانه کمک کند و به سلولهای عضلانی اجازه دهد پروتئینهای آسیبدیده را دفع کنند و بافت سالم خود را حفظ کنند.
نتایج این مطالعه در نشریه مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا (PNAS) منتشر شده و درک تازهای از سازوکارهای زیستی پیری عضلات ارائه میدهد. این یافتهها همچنین میتوانند توضیح دهند که چرا برخی افراد مسن در مقایسه با دیگران، از ورزش نتایج بهتری میگیرند.
چرا عضلات با افزایش سن ضعیف میشوند؟
کاهش توده عضلانی یکی از مهمترین تغییرات جسمانی مرتبط با افزایش سن به شمار میرود. از حدود میانسالی، عضلات بهتدریج قدرت و کارایی خود را از دست میدهند. در نتیجه، انجام فعالیتهای روزمره دشوارتر میشود و احتمال زمین خوردن و شکستگی استخوانها افزایش مییابد.
در سطح سلولی، حفظ سلامت عضلات به تعادل دقیقی میان تولید پروتئینهای جدید و حذف پروتئینهای قدیمی یا آسیبدیده نیاز دارد. پروتئینها بخش بزرگی از ساختار و تجهیزات عملکردی سلولهای عضلانی را تشکیل میدهند؛ بنابراین، نگهداری مداوم از آنها برای عملکرد طبیعی عضلات ضروری خواهد بود.

محققان دریافتند ورزش پروتئینهای تنظیمکنندهای را فعال میکند که سطح DEAF1 را کاهش میدهند. این تغییر به بازگشت فعالیت mTORC1 به محدوده متعادلتر کمک میکند و به سلولهای عضلانی اجازه میدهد ضمن تولید پروتئینهای جدید موردنیاز، پروتئینهای آسیبدیده را نیز پاکسازی کنند.
به بیان ساده، ورزش به عضلات کمک میکند فرایند پاکسازی داخلی خود را بهتر انجام دهند. این عملکرد، حفظ بافت سالم را آسانتر میکند و توانایی عضلات برای بازیابی پس از آسیب را بهبود میبخشد.
با این حال، پژوهشگران به محدودیت مهمی نیز پی بردند. هنگامی که سطح DEAF1 بهشدت افزایش پیدا کند یا فعالیت پروتئینهای FOXO بیش از اندازه کاهش یابد، ورزش بهتنهایی ممکن است برای بازگرداندن کامل توانایی ترمیم طبیعی عضلات کافی نباشد.
این یافته نشان میدهد وضعیت زیستی سلولهای عضلانی میتواند بر میزان پاسخگویی آنها به فعالیت بدنی تأثیر بگذارد. چنین موضوعی همچنین توضیح احتمالی دیگری برای این تفاوت فراهم میکند که چرا برخی سالمندان در مقایسه با دیگران، بهبود بیشتری از ورزش به دست میآورند.
البته نتایج پژوهش به این معنا نیست که ورزش با افزایش سن ارزش خود را از دست میدهد. بلکه نشان میدهد شناخت تغییرات زیستی درون عضلات پیر میتواند برای طراحی راهبردهای مؤثرتر بهمنظور پیشگیری از تحلیل عضلانی ضروری باشد.