در ایتالیای قرون وسطی، گزش یک عنکبوت میتوانست مردم را به رقصی جنونآمیز وادار کند | دیجینوی
در دوران قرون وسطی، اگر به یکی از شهرهای بندری جنوب ایتالیا سفر میکردید، احتمال داشت با منظره عجیبی روبهرو شوید: گروهی از مردم که در خیابانها بیوقفه میرقصیدند.
آنها با سرعت به دور خود میچرخیدند، بالا و پایین میپریدند و حتی روی زمین میخزیدند. برخلاف پدیده گستردهتر «جنون رقص» که در همان دوران بخشهایی از اروپا را فراگرفته بود، این رقص که تارانتلا (Tarantella) نام داشت، صرفاً نوعی بیماری تلقی نمیشد؛ بلکه مردم آن را راهی برای درمان نیز میدانستند.
آنا هارش، رقصنده حرفهای و بنیانگذار گروه رقص Allegro Dance Company که در زمینه رقصهای محلی ایتالیا فعالیت میکند، در گفتوگو با Popular Science توضیح میدهد:
برخی معتقد بودند گزش عنکبوت باعث لرزش و تکانهای غیرارادی بدن میشود.» به همین دلیل، افراد آسیبدیده به رقصیدن ادامه میدادند تا با عرق کردن، سم را از بدن خود خارج کنند.
تارانتیسم با سایر طاعونهای رقص تفاوت داشت

امروزه بیشتر تاریخدانان و دانشمندان توافق دارند که عنکبوتهای گرگی عامل ایجاد تارانتیسم نبودهاند؛ در عوض، این پدیده احتمالاً نوعی هیستری جمعی بوده است؛ وضعیتی که در آن گروهی از افراد ترس، اضطراب یا علائم جسمی شدیدی مانند سرگیجه، لرزش و معدهدرد را بهصورت مشترک تجربه میکنند، بدون اینکه علت جسمی یا پزشکی مشخصی برای آن وجود داشته باشد.
تارانتیسم بیشتر افراد فقیر جامعه و بهویژه زنان را تحت تأثیر قرار میداد. هارش درباره یکی از دلایل احتمالی این موضوع میگوید:
زنان تحت ستم بودند و با نابرابریهای زیادی روبهرو میشدند. رقصیدن راهی بود که از طریق آن میتوانستند احساسات خود را بیان کنند و حتی با حرکاتشان فریاد بزنند. برای یک دقیقه هم که شده، میتوانستند در مرکز توجه قرار بگیرند و دیگران آنها را ببینند.
با گذشت قرنها، تارانتلا از یک آیین درمانی پرتنش به جشنی برای زندگی و شادی تبدیل شده است. امروزه ایتالیاییها این رقص محبوب محلی را در مراسم عروسی و جشنوارههای مختلف اجرا میکنند.
هر سال در ماه اوت، جشنواره La Notte della Taranta در منطقه پولیا ایتالیا برگزار میشود؛ رویدادی که بزرگترین جشنواره روباز اروپا با محوریت موسیقی سنتی، پیتزیکا و تارانتلا به شمار میرود.
رقصیدن بهعنوان راهی برای درمان
صرفنظر از اینکه رقصیدن واقعاً میتواند با عرق کردن زهر سمی را از بدن خارج کند یا نه، پژوهشها نشان میدهند که رقصیدن به کاهش استرس کمک میکند و سطح سروتونین را افزایش میدهد؛ هورمونی که در تنظیم خلقوخو، خواب و گوارش نقش دارد.
هارش در پایان میگوید:
میدانید، فرقی نمیکند چه چیزی ما را آزار میدهد؛ اندوه باشد یا از دست دادن عزیزی. میتوانیم در کنار یکدیگر حرکت کنیم، با ریتم نوازنده همراه شویم و به نوعی خودمان را درمان کنیم. حرکت کردن تمام وجودمان را درگیر میکند و باعث میشود دیگر به مشکلاتمان فکر نکنیم.
البته اگر روزی دچار گزش یک عنکبوت سمی و مرگبار شدید، لطفا مراجعه به اورژانس را به رقصیدن ترجیح دهید!